Ambt & Heerlijkheid 229, jaargang 71, december 2025

“Nostalgie is een sentimenteel verlangen naar het verleden, vaak gepaard gaand met warme, maar soms ook melancholische gevoelens”, lees ik op Google.
Als ik ’s avonds een rondje met de hond loop, kom ik vaak langs het treinstation. Ik woon daar in de buurt. Het is november, de winter nadert, bij uitstek de tijd om plotseling door nostalgie te worden overvallen. Soms heb je daar ook even recht op. Terwijl een trein bijna geluidloos het station uitrijdt en een reiziger vrolijk in een auto stapt die voor het station stond te wachten, mijmer ik wat terug in de tijd, terug naar deze plek, ergens eind november en ergens eind jaren ’50.

Het station is nog een gebouw, verdiepingen hoog. De spoorbomen van de overgang verderop worden vanaf het perron bediend door de stationschef, een erg lange man met een pet. Het station heeft een wachtkamer die volstaat met houten meubilair. Losse tafels en stoelen zwerven wat slordig door deze ruimte. Het is een heldere dag. Ergens aan de overkant van het station zijn lage muurtjes, als kind sta ik daarop zodat ik alles goed kan zien. Een groen treinstel komt wat stoterig en piepend tot stilstand. Muziekvereniging PALVU (‘Proletariërs Aller Landen Verenigt U’) blijkt aanwezig te zijn want opeens klinken er Sinterklaasliedjes. De jaarlijkse intocht. De schuifdeuren van de trein gaan moeizaam open, dat moet nog met de hand. De Goedheiligman komt wat houterig voorover bukkend uit de trein, de mijter mag niet afvallen. En opeens verschijnt daar de burgemeester. Burgemeesterdrost, je sprak het uit als één woord. Dit was een burgemeester zoals een burgemeester eruit moest zien. Enigszins gezet, donker driedelig pak en vanwege het frisse herfstweer een zwarte statige overjas. De ambtsketting altijd goed in het zicht. Ik las laatst ergens dat Drost een PvdA burgemeester was. Bijna een ongepaste opmerking want in mijn nostalgische herinnering is hij politiek onzijdig, op geen enkele manier te koppelen aan welk politiek gedachtengoed dan ook.

Opeens rijden een paar fatbikes luidruchtig voorbij. Mijn nostalgisch momentje ploft uit elkaar, het is ook wel weer klaar met het sentimenteel verlangen naar het verleden. In deze aflevering van Ambt & Heerlijkheid wat langere artikelen over een heel ander verleden. Maar wel met onderwerpen uit meerdere dorpen en zelfs uit de andere kant van de wereld. En of er bij deze onderwerpen sprake zal zijn van warme, maar soms ook melancholische gevoelens? Dat bepaal je als lezer zelf.

Hans Witt